TRASA:
Schronisko PTTK Hala Miziowa
Góra Pięciu Kopców (1542 m n.p.m.)
Pilsko (1557 m n.p.m.)
Góra Pięciu Kopców (1542 m n.p.m.)
Palenica (1343 m n.p.m.) {
+
} Trzy Kopce (1216 m n.p.m.)
Schronisko PTTK na Hali Rysianka (1290 m n.p.m.)
Sopotnia Wielka Kolonia. OPIS:
„Pilsko nase Pilsko, wysoki gronicek,
skoro się zamrocy, już leje descycek.
Pilsko nase Pilsko, gronicku kochany,
chodzili po tobie zbójnicy z Orawy.
Chodzili, pijali i na dudach grali,
winko popijali, z dziywkami hulali.”


Z Hali Miziowej rozpościera się bogata panorama na Beskid Żywiecki, w której wybija się przede wszystkim Babia Góra. Wędrówka jeszcze nas co prawda zbytnio nie przemęczyła, ale zachwyceni pierwszymi w dniu dzisiejszym widokami zatrzymujemy się tu na pewien czas. Mamy tu też sympatyczny strumyk wypływający z nikąd, przez który biegnie drewniana kładka, a jego wody gdzieś rozpływają się w trawie.
![]() |
| Strumyk wypływający z nikąd… |
![]() |
| …którego wody rozpływają się w trawie. |
![]() |
| Za naszymi plecami pozostawiamy Schronisko na Hali Miziowej. |
![]() |
| Widok na Babią Górę z Góry Pięciu Kopców. |
![]() |
| Na wierzchołku Pilska. |
Pilsko często spowijają chmury, pędzone wiatrem od strony słowackiej. Szczęście, że dziś trafiliśmy na dobrą pogodę, dzięki czemu rozpościera się przed nami niezwykle bogata panorama, w której wybija się Babia Góra, a za nią rysy Tatr. Na południowym zachodzie widnieje Mała Fatra, a bardziej na zachód widać grań Wielkiej Raczy, Rycerzowej i na bliższym planie Lipowskiej oraz Romanki. Widoczny jest Beskid Śląski z Baranią Górą, Skrzycznem i grupą Klimczoka. Spoglądając w kierunku północnym widać wzniesienia Beskidu Małego. Widokami tymi delektujemy się z pół godziny.
Nie ma pewności skąd wzięła się nazwa Pilsko. Jak mówią góralskie przekazy wiąże się ona z wspomnianymi już na wstępie orawskimi zbójnikami, którzy ponoć często pili na jego szczycie. Jeśli faktycznie tak było, to przy kielichu i dobrej pogodzie mogli podziwiać fantastyczną panoramę na rozciągające się wokół pasma górskie. Zastanawiające jest jednak to, jak oni wtedy stąd z Pilska schodzili…
Ale cóż, przerwijmy te rozmyślania, bo czas nieubłaganie nas goni. Przed nami jeszcze dość odległe inne cele. Zbliża się godzina 13.00 i musimy ruszać dalej. Schodzimy tą samą drogą, którą tutaj przyszliśmy. Przechodzimy ponownie przez Górę Pięciu Kopców, ale nie schodzimy już na Halę Miziową, tylko zmierzamy do następnych wzniesień Beskidu Żywieckiego. Trzymamy się tym razem słowackiego niebieskiego szlaku, który niebawem łączy się z polskim szlakiem czerwonym wychodzącym z Hali Miziowej. Nieco dalej stroma ścieżka, którą schodzimy, wciska się w gąszcz paproci i świerków.
![]() |
| W gąszczu paproci i świerków. |
Potem ścieżka łagodnieje, przeistacza się w leśną drogę, a następnie lekko pnie się w górę i doprowadza nas na Munczolik (1356 m n.p.m.). Jego szczyt zarośnięty jest lasem. Na chwilę rozdziela szlak niebieski i czerwony, które obiegają go w pobliżu.
Schodzimy teraz kamienistą drogą i niebawem wchodzimy na rozległą i bardzo ładną widokowo Halę Cudzichową. Hala ta zaczyna nas wyprowadzać na szczyt góry Palenica (1342 m n.p.m.). Jego słowacka nazwa to Brts, o czym informuje nas stojąca tablica. Na wierzchołku Palenicy ponownie zaczyna się las, a w bezpośrednim sąsiedztwie naszej ścieżki rośnie świerkowy młodnik.
![]() |
| Hala Cudzichowa. |
![]() |
| Na wierzchołku Palenicy. |
Stąd kamienistą szeroką ścieżką w dół, a potem na niewielkie wzniesienie, na którym łączą się szlaki prowadzące z Pilska, Rysianki i Krawców Wierchu. Skrzyżowanie to oznacza, że jesteśmy na szczycie góry Trzy Kopce (1216 m n.p.m). Nie ma tu punktów widokowych, gdyż wierzchołek jest położony w lesie. Jednak w przypadku góry Trzy Kopce intrygująca jest jego nazwa, która jest dość popularna w polskich Karpatach. W minionych czasach odnosiła się ona do miejsc gdzie zbiegają się grzbiety, a co za tym idzie – granice gruntów wsi. Układano na nich dla oznaczenia zbiegu granic gruntów kamienne kopczyki. Z pewnością i na naszej górze, na której aktualnie jesteśmy stały kiedyś takie trzy kamienne kopczyki.
![]() |
| Drobne utrudnienia na szlaku. |
Na Trzech Kopcach porzucamy szlak niebieski, prowadzący w dalszym biegu na Krawców Wierch, i schodzimy trzymając się szlaku czerwonego – przed nami jeszcze prawie 2 km trasy do Schroniska na Hali Rysianka. Tym razem w niektórych miejscach szlaku napotykamy na drobne utrudnienia, gdyż musimy omijać duże kałuże i błoto. Idziemy wzdłuż granicy rezerwatu leśnego „Pod Rysianką”, który ciągnie się po naszej prawej stronie. Rezerwat ten ma za zadanie ochronę lasu jodłowo-świerkowo-bukowego i innych rzadko występujących roślin. Jego powierzchnia obejmuje również źródła potoku Sopotni Wielkiej, z którym jeszcze się spotkamy podczas naszej wędrówki. Wzdłuż granicy rezerwatu idziemy z 10 minut, po czym wychodzimy z gęstwiny leśnej, a przed nami zaczyna się rozpościerać Hala Rysianka. Chwilę idziemy w górę wzniesienia o nazwie Rysianka, do położonego na nim Schroniska PTTK na wysokości 1290 m n.p.m. Jest godzina 15.00. Zatrzymujemy się tu na nieco ponad godzinę.
![]() |
| Panorama z Hali Rysianka w stronę Babiej Góry. |
Na zboczach Hali Rysianka urzekają nas widoki z panoramą Pilska, Babiej Góry, a także Tatr, Małej Fatry i Wielkiego Chocza. Wylegujemy się przy tym na trawiastych jej zboczach oraz korzystamy z zasobów żywieniowych pobliskiego Schroniska. Elżbieta, jako najmłodsza uczestniczka wycieczki, otrzymuje za włożony trud wędrówki, pamiątkowy dyplom.
Zaraz potem schodzimy szlakiem niebieskim do Walęgówki, będącej częścią miejscowości Sopotnia Wielka. Szlak ten najpierw prowadzi nas zboczami Hali Rysianka, a kilku minutach marszu wprowadza do lasu.
W pewnym momencie dochodzimy do stromej skarpy, z której musimy zsunąć się na wąską asfaltową drogę. Kawałek dalej z asfaltowej drogi ponownie wchodzimy w las. Tutaj idziemy ścieżką bokiem do stromego zbocza leśnego, spadającego na naszą prawą. Ścieżka ta w jednym miejscu krzyżuje się ze spadzistym dopływem potoku Sopotnia Wielka. Nie jest to duży ciek wodny, ale strużki wody przepływające wśród kamieni, którymi usłana jest nasza ścieżka. Jego pokonanie nie sprawia żadnych trudności, choć w zimie może być zupełnie inaczej, gdy ten odcinek szlaku zapewne będzie pokryty lodem.
![]() |
| Zejście ze stromej skarpy. |
![]() |
| Ścieżką na stromym zboczu leśnym. |
Leśna ścieżka wyprowadza nas ponownie na wąską asfaltową drogę prowadzącą do Walęgówki. Wzdłuż tej drogi, po prawej stronie towarzyszy szumiący potok Sopotnia Wielka. Po kilkunastu minutach droga doprowadza nas na koniec szlaku, gdzie czeka autokar. Ale to jeszcze nie koniec naszej wycieczki.
Sopotnia Wielka to cicha i spokojna wieś, ale przepływający przez nią potok górski o tej samej nazwie stanowi pewną atrakcję turystyczną. Nieco dalej od miejsca do którego doszliśmy, podjeżdżamy autokarem wzdłuż nurtu Sopotni Wielkiej… I co my tu mamy? U naszych stóp mamy, wydawać by się mogło niewielki, ale jakże uroczy wodospad. Woda huczy, a jej kaskady pięknie opadają, tworząc unoszącą się delikatną mgiełkę. Robi to oczywiście naprawdę dobre wrażenie, ale nie tylko z tego wynika atrakcyjność Sopotni Wielkiej. Ciekawostką geograficzną jest to, iż wodospad ten to najwyższy naturalny wodospad w Beskidach o wysokości 12 m, uznany za pomnik przyrody.
![]() |
| Wodospad na Sopotni Wielkiej w Sopotni Wielkiej. |
Przy wodospadzie Sopotni Wielkiej żegnamy się z Beskidem Żywieckim, ale oczywiście nie na zawsze. Wracamy do domu, ale zapewne wrócimy w te strony.
















