Asyż – Santa Maria degli Angeli

Na równinie tuż pod Asyżem znajduje się Bazylika Matki Bożej Anielskiej (Santa Maria degli Angeli), jedna z najważniejszych świątyń chrześcijaństwa. To niezwykłe – skrywa ona we wnętrzu maleńki XIII-wieczny kościółek Porcjunkula, który jest kolebką ruchu franciszkańskiego i pierwszych franciszkańskich pustelni. Jest sercem całego sanktuarium.

Pierwsze spotkanie z bazyliką Santa Maria degli Angeli wywołuje ogromne zaskoczenie. Najpierw widzimy przed sobą piękną, wyniosłą budowlę renesansowo-barokową, lecz prawdziwa magia tego miejsca zaczyna emanować po wejściu do środka. W rozległej przestrzeni nawy głównej ukazuje się nam surowa i prosta Porcjunkula, niewielka kamienna kaplica, emanująca wiekami modlitwy. Emanują z niej pokora, ubóstwo, wyciszenie i skupienie. Skromność i prostota otoczone są bogactwem włoskiej sztuki sakralnej. Panuje tu niezwykła, niemal namacalna atmosfera wyjątkowej duchowości. Przywodzi ona na myśl zaciszne lasy i dróżki ze wzgórza Podskale, oplatające bernardyński klasztor w naszej rodzinnej Alwerni, który nawiązuje do włoskiego sanktuarium stygmatyzacji, a bracia bernardyni żyją z zachowaniem pierwotnych założeń reguły zakonnej św. Franciszka z Asyżu. Dla ludzi, którzy dorastali w Alwerni – w miejscu tak silnie naznaczonego kultem św. Franciszka – odwiedziny Bazyliki Matki Bożej Anielskiej w Asyżu wiążą się ze wzruszeniem, jak też mistycznym ładunkiem duchowym i emocjonalnym.
Bazylika Santa Maria degli Angeli.

Bazylika Santa Maria degli Angeli.

Porcjunkula.

Porcjunkula.

Bazylika Santa Maria degli Angeli.
Żegnamy Asyż, mamy nadzieję, że nie ostatni raz. Zostawiamy jego przestrzeń wolną od pośpiechu i zgiełku współczesnego świata. Zostawiamy kamienne domy rozlokowane na zboczu Subasio. Słońce przenika coraz silniej ciepłem przez chmury. Dawne dzieje przeplatają się nam w myślach, kiedy pojawiły się pierwsze głębokie przyjaźnie, wtedy, gdy formowały się nasze charaktery i odkrywaliśmy swoją drogę oraz wartości. Czujemy teraz pewnego rodzaju spełnienie, nie tylko marzeń, ale także z symbolicznego domknięcia pewnej drogi łączącej polską i włoską Alwernię. Zawsze chcieliśmy ją poznać i spełniliśmy to dzisiaj, lecz żal wyjeżdżać stąd już, choć to dopiero początek naszej włoskiej podróży.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *

Przewijanie do góry