Chwila refleksji i pożegnania wspaniałego dnia,
zanim ułożymy się do snu przed kolejnym etapem wędrówki,
tu na końcu świata…
tu na końcu świata…
Na krańcu ziemi, gdzie granit spotyka otchłań,
Gdzie kończy się ląd, a zaczyna samotna toń,
Bryza od Atlantyku usta nasze snuje,
Gdy zachód słońca, jak stary rytuał, celebruje.
Gdzie kończy się ląd, a zaczyna samotna toń,
Bryza od Atlantyku usta nasze snuje,
Gdy zachód słońca, jak stary rytuał, celebruje.
Gdzie stawia stopę zmęczony wędrowiec,
Gdzie ziemia kończy się, a morze zaczyna.
Ostatnia muszla, spowiedź i modlitwa,
Gdy słońcem płonie galicyjska kraina.
Gdzie ziemia kończy się, a morze zaczyna.
Ostatnia muszla, spowiedź i modlitwa,
Gdy słońcem płonie galicyjska kraina.
To nie jest zwykły koniec dnia, to pożegnanie,
Słońce, ognista kula, w czeluść wody spadnie.
Woda pije ogień, niebo płonie czerwienią i złotem,
Wszystko cichnie, stając się ciszy powrotem.
Słońce, ognista kula, w czeluść wody spadnie.
Woda pije ogień, niebo płonie czerwienią i złotem,
Wszystko cichnie, stając się ciszy powrotem.
Słońce, zmęczone wędrówką przez kontynent,
Zwalnia swój bieg, staje się ciche i senne.
Przenika purpurą, a woda w głębinie,
Łapczywie chwyta blask, co zaraz zginie.
Zwalnia swój bieg, staje się ciche i senne.
Przenika purpurą, a woda w głębinie,
Łapczywie chwyta blask, co zaraz zginie.
Niebo i woda łączą się w uścisku,
Wszystko, co było, staje się już wspomnieniem.
Zachód słońca – ostatni akord świata,
Płonący horyzont już kończy się cieniem.
Wszystko, co było, staje się już wspomnieniem.
Zachód słońca – ostatni akord świata,
Płonący horyzont już kończy się cieniem.
Czerwona tarcza w toń wodną się chowa,
Koniec drogi, choć życia to nowy początek.
Na krańcu ziemi, w ciszy Fisterra,
Wiatr od oceanu splata marzeń wątek.
Koniec drogi, choć życia to nowy początek.
Na krańcu ziemi, w ciszy Fisterra,
Wiatr od oceanu splata marzeń wątek.
Ta cisza mówi nam więcej niż wszystkie słowa.
Tu kończy się dzień, by jutro zacząć od nowa;
Tu, gdzie słońce zgasło, kres naszej drogi przyjdzie –
Fisterra czeka aż ostatni krok nadejdzie.
Tu kończy się dzień, by jutro zacząć od nowa;
Tu, gdzie słońce zgasło, kres naszej drogi przyjdzie –
Fisterra czeka aż ostatni krok nadejdzie.
Fisterra, 19 czerwca 2025 r.







