TRASA:
Chryszczata (997 m n.p.m.)
Przełęcz Nad Turzańskiem (609 m n.p.m.) – Turzańsk – Rzepedź.
![]() |
| Na Przełęczy Żebrak (fot. Grzegorz Szczotka). |

Zbliża się już 12.40. Prowadzić nas będą czerwone znaki Głównego Szlaku Beskidzkiego, które przechodzą przez Przełęcz Żebrak, krzyżując się z lokalną drogą Wola Michowa – Rabe, która przebiega przez przełęcz. Wyruszamy na północ. Wchodzimy na dość szeroką leśną ścieżkę. Od pierwszych kroków daje się wyczuć, że będzie to przyjemna, spokojna przechadzką. Ścieżka wije się wśród buków, tych typowych dla bieszczadzkich lasów. Fachowo nazywane są one żyzną buczyną karpacką, albo po prostu buczyną karpacką (Dentario glandulosae-Fagetum). Pośród nich tylko w niewielkiej liczbie pojawiają się inne gatunki drzew, starając się wyrwać bukom choćby skrawek ziemi dla siebie. Buki rosną w pewnych odstępach od siebie, ale tworzą nad nami zwartą, liściastą koronę. Trasa naszej wędrówki jest więc cały czas zacieniona.

O godzinie 13.10 mijamy strzałkę z żółtym znakiem ścieżki wskazującej drogę do Studenckiej Bazy Namiotowej Rabe, położonej w pobliżu wsi o tej samej nazwie. Do bazy tej jest stąd tylko 30 minut drogi – to może być przydatna informacja dla wędrowców pokonujących Główny Szlak Beskidzki w trybie ciągłym.
Pięć minut później po prawej stronie napotykamy krzyż upamiętniający nieznanych żołnierzy poległych w 1915 roku. W dalszym ciągu szlak prowadzi nas bardzo wygodną, szeroką ścieżką, wznosząc nas po grzbiecie masywu. Przed wierzchołkiem Chryszczatej zbocza po obu stronach ścieżki staję się bardziej strome, szczególnie po stronie południowo-zachodniej.
![]() |
| Krzyż upamiętniający nieznanych żołnierzy poległych w 1915 roku. |


Ilekroć mam możność udać się w góry i podziwiać górskie krajobrazy,
dziękuję Bogu za majestat i piękno, którego wszechświat jest jakby odblaskiem,
zdolnym zachwycać wrażliwe umysły i pobudzać je do wielbienia Bożej wielkości.

![]() |
| Na wierzchołku Chryszczatej (997 m n.p.m.). |
Trochę pogrzmiewa od pewnego czasu od południa, a może nieco bardziej od zachodu. Nie jesteśmy pod tym kątem zgodni, ale też nie jesteśmy zaskoczeni, bo prognozy nie pomijały możliwości wystąpienia burz na tym terenie. Jednak pod osłoną gęstego lasu zachowujemy spokój.

Przerwę kończymy o godzinie 14.10. Schodzimy teraz szlakiem niebieskim w kierunku szczytu Suliły. Z grzbietu masywu sprowadza nas nieco bardziej urozmaicona ścieżka niż ta od Przełęczy Żebrak. Buki w dalszym ciągu dominują, tworząc zwarte i cieniste drzewostany, a przez ich gęste listowie do dna lasu dociera niewiele światła. Dlatego utrzymuje się duża wilgotność. Trochę niżej ścieżka robi się bardziej mokra, a miejscami błotnista. Pojawiają się małe polanki i bardziej zróżnicowana roślinność. W niektórych miejscach niknie nawet przewaga buków, najczęściej na rzecz jodeł. Napotykamy tutaj też takie fragmenty bukowego lasu, które przypominają nam lasy z naszych rodzinnych stron. Buczyna karpacka poza Karpatami, występuje również na Roztoczu i w Górach Świętokrzyskich, a także na Wyżynie Małopolskiej.
![]() |
| W niektórych miejscach czasem niknie przewaga buków, najczęściej na rzecz jodeł. |

Czas płynie dość szybko i miła przechadzka leśna też przemija. O godzinie 15.35 wychodzimy na otwarte tereny. Pojawia się ładna panorama, szczególnie na wschód od nas, natomiast przed nami widać już Przełęcz Nad Turzańskiem (609 m n.p.m.). Na Przełęcz Nad Turzańskiem schodzimy przebijając się przez wysoką trawę. Zaskakująco wysokie wyrastają z niej samotne pędy ostów, osiągające około 2 metry wysokości. Na wprost przed nami wznosi się Suliła (759 m n.p.m.), dokąd prowadzi niebieski szlak.
![]() |
| Pojawia się ładna panorama, szczególnie na wschód od nas. |
![]() |
| Przy jednym z samotnych pędów ostów, osiągających około 2 metry wysokości. |
![]() |
| Przed nami Przełęcz Nad Turzańskiem, za którą wznosi się Suliła (759 m n.p.m.). |
Tuż przed przełęczą pojawia się ciemniejsza chmura, z której zaczyna trochę padać. Taki niewielki deszczyk, ale ubrania nasze szybko chłoną wodę.
![]() |
| Tą drogą schodzimy z Przełęczy Nad Turzańskiem. |
![]() |
| Za turzeńskimi domami rozciąga się malowniczy grzbiet górski odbiegający od wierzchołka Suliły i łagodnie opadający ku dolinie Osławy |
O godzinie 16.25 mijamy bardzo ładną greckokatolicka cerkiew w Turzańsku pw. Michała Archanioła, wybudowaną w latach 1801-1803 (obecnie jest to cerkiew prawosławna). Świątynia ta jest typową cerkwią wschodniej Łemkowszczyzny, podobnie zresztą jak podobne w nieodległej Komańczy i Rzepedzi.
![]() |
| Cerkiew pw. Michała Archanioła w Turzańsku. |
![]() |
| Jeden ze starszych domów w Turzańsku. |
10 minut później przechodzimy drewnianym mostem przez rzekę Osławę i o 16.40 docieramy do drogi wojewódzkiej nr 892 biegnącą przez Rzepedź. Uff! Nareszcie koniec tej prawie godzinnej, asfaltowej wędrówki.
![]() |
| Kapliczka w Rzepedzi. |
![]() |
| Wracamy do bazy wypadowej (OTW „Pod Suliłą”). |
















