Żarnówka Mała, Zapora Porąbka (320 m n.p.m.) Żar (761 m n.p.m.) Kiczera (839 m n.p.m.) Przełęcz Ispenicka (693 m n.p.m.) Cisowa Grapa, zach. zbocze Wielka Cisowa Grapa, płn. zbocze Przełęcz Przysłop Cisowy (805 m n.p.m.) Wielka Góra, Kocierz (884 m n.p.m.) Przełęcz Szeroka Beskid (759 m n.p.m.) Zajazd Górski Kocierz (750 m n.p.m.) Przełęcz Kocierska (718 m n.p.m.)

Szlak przeprowadza nas przez koronę zapory Porąbka, a następnie skręca w prawo i idzie wzdłuż linii brzegowej Jeziora Międzybrodzkiego. Przechodzi przez osiedle Cerchla, dalej w górę, lasem bukowym wprowadza na górę Żar (761 m n.p.m.), pod zbiornik wodny elektrowni szczytowo-pompowej. Koncepcja jego budowy pojawiła się podczas budowy elektrowni Porąbka, ale budowę rozpoczęto dopiero pod koniec lat 60-tych XX wieku. Ostatecznie elektrownia na górze Żar została oddana do użytku 31 grudnia 1979 roku. Zbiornik tej elektrowni ma kształt deltoidu. Ma on 650 m długości oraz 250 m szerokości w najszerszym miejscu i mieści ponad 2 miliony metrów sześciennych wody, której maksymalna głębokość wynosi 28 m. Jest połączony z Jeziorem Międzybrodzkim dwoma szybami o 4 metrowej średnicy. Pełni funkcję akumulatora o ogromnej pojemności, który przechowuje nadwyżki energii wytwarzanych w okresie niskiego zapotrzebowania. Wówczas nadwyżka wody przepompowywana jest do niego. Na napełnienie całego zbiornika potrzeba 5 godzin. W godzinach szczytu (dużego zapotrzebowania na prąd) woda ta jest wypuszczana do Zbiornika Międzybrodzkiego przez turbiny produkujące prąd. Rentowność takiego może dziwić, bowiem zysk tak uzyskanej energii pochłania energia potrzebna na wpompowanie wody do zbiornika położonego 440 metrów wyżej. Jednak staje się to opłacalne po uwzględnieniu różnic cen prądu w określonych godzinach tj. niskiego i wysokiego zapotrzebowania na prąd.

Korona zapory Porąbka.

Jezioro Międzybrodzkie.

Soła za zaporą Porąbka.

Zapora Porąbka.

Osiedle Cerchla.

Początek leśnego podejścia ulicą Szczytową na stokach Kozubnika.

Najbardziej stromy fragment szlaku na zboczu Kozubnika.

Najbardziej stromy fragment szlaku na zboczu Kozubnika.

Buczynowy las.

Stoki Kozubnika.

Linie energetyczne na górze Żar.

Widok na pasmo Magurki Wilkowickiej.

To już bezpośrednie podejście na górę Żar.

Końcówka podejścia na Żar.

Restauracja „Meteo” w budynku dawnej stacji meteorologicznej na górze Żar.

Ze szczytu góry Żar rozciąga się wspaniała panorama na Jezioro Żywieckie, pasmo Magurki Wilkowickiej i Hrobaczą Łąkę, a także Beskid Żywiecki i Beskid Śląski. Jest to miejsce znane ze wspaniałych warunków do paralotniarstwa, lotniarstwa i szybownictwa. Na zboczach góry znajduje się szkoła górskiego szybownictwa. Zimą na stokach Żaru działa stacja narciarska oraz całoroczny tor saneczkowy, zwany też górskim rollercoasterem. Na szczycie działa restauracja „Meteo” w budynku dawnej stacji meteorologicznej.

Widok w stronę Jeziora Żywieckiego. Z lewej widać Jezioro Międzybrodzkie.

Widok w stronę Jeziora Czanieckiego.

Tor saneczkowy. Start!

Tor saneczkowy.

Tor saneczkowy.

Tor saneczkowy. Wyciąg w górę.

Jezioro Czanieckie. Dalej z prawej widać Kęty.

Zbiornik na szczycie góry Żar. Z lewej widoczny jest szczyt Kiczery.

Szlak obchodzi zbiornik elektrowni od południa. Wiedzie dalej na Kiczerę (839 m n.p.m.). Z podejścia na Kiczerę rozpościerają się wspaniałe widoki m.in. na szczyt góry Żar oraz zachodnią część Beskidu Małego z Czuplem i Magurką Wolkowiecką po lewej, Gronikami i Hrobaczą Łąką po prawej. Od szczytu dzieli nas krótkie podejście. Znajdują się na nim ławki, wiata turystyczna oraz miejsce na ognisko z rusztem.

Jezioro Żywieckie.

Kapliczka i ławeczka przed szczytem Kiczery.

Kapliczka przed szczytem Kiczery.

Szybowce nad wzniesieniami Beskidu Małego.

Widok na północny zachód z podejścia na Kiczerę.

Żar ze stoków Kiczery.

Pod szczytem Kiczery z widokiem na Żar i Pasmo Magurki Wilkowieckiej.

Dolina Wielkiej Puszczy. Z lewej wznosi się pasemko Bukowskie.

Kiczera (827 m n.p.m.).

Na Kiczerze zapłonęło ognisko i fakły.

Z Małgosią – zdobywczynią medalu Złote Buty.

Schodzimy na przełęcz Isepnicką, a następnie obchodzimy szczyt Cisowej Grapy (zwanej Cisową Grapa Północną) od zachodu i Wielką Cisową Grapę (zwaną Cisową Grapą Południową) od północy. Leśnym duktem przechodzimy przez szczyt Kocierza (884 m n.p.m.) zwany Wielką Górą, a także Szeroką Górą. W okolicach szczytu i na południowych stokach Kocierza leży rezerwat „Szeroka” chroniący pozostałości naturalnej puszczy karpackiej z okazami jodeł i buków (rezerwat ten na mapach turystycznych jest błędnie zaznaczany na stokach Wielkiej Cisowej Grapy). Można w nim również zobaczyć pojedyncze okazy lipy drobnolistnej, jesionu wyniosłego, dębu szypułkowego. Utworzony został w 1960 roku. Niektóre z drzew osiągnęły na tym obszarze znaczne rozmiary oraz wiek 200-250 lat. Las ten zachował skład zbliżony do pierwotnego, charakterystyczny dla regla dolnego.

Zejście na Przełęcz Isepnicką.

Zejście na Przełęcz Isepnicką.

Przełęcz Isepnicka (698 m n.p.m.).

Stok Cisowej Grapy.

Na stokach Wielkiej Cisowej Grapy znajdują się ruiny osobliwego szałasu pasterskiego. Nie były to jednak typowe szałasy, jakie znamy z innych regionów Karpat, gdyż w Beskidzie Małym ze względu na bliskość miejsc zamieszkania, górale nie musieli bytować cały sezon wypasowy na hali. Szałasy takie w Beskidzie Małym spełniały funkcję szopy niż pasterskiego szałasu. Budowano je z kamieni piaskowca niespajanych żadną zaprawą, a kryto dwuspadowymi deskowanymi dachami lub gontem zwanym tutaj syndziołem.

Ruiny „szałasu kamiennego” na zboczu Wielkiej Cisowej Grapy.

Ruiny „szałasu kamiennego”.

Na grzebiecie Wielkiej Góry (Kocierza).

Wielka Góra, Kocierz (884 m n.p.m.).

Rezerwat przyrody „Szeroka”.

Z Kocierza schodzimy na Przełęcz Szeroką, skąd podążamy przez Beskid (759 m n.p.m.) i w końcu zalesionym grzbietem docieramy ponad Przełęcz Kocierską (718 m n.p.m.), gdzie przy dawnym Gościńcu Kocierskim stał kiedyś drewniany zajazd, który spłonął w 1908 roku. Obecnie stoi tu okazały Zajazd Górski „Kocierz” – luksusowy kompleks hotelowo-wypoczynkowy.

Zejście z Kocierza.

Las na stokach Kocierza.

Szlak przez Beskid.

Beskid.

Zajazd Górski „Kocierz”.

Wracajcie Zaś.

Dawniej przez Przełęcz Kocierską biegł szlak kupiecki z Krakowa przez Żywiec na Węgry. W latach 1784-1788 na polecenie cesarza austriackiego Józefa II przez przełęcz poprowadzono drogę cesarską zwaną Gościńcem Kocierskim. Stanowiła ona przykład dobrego inżynieryjnego rozwiązania, zarówno pod względem jakości nawierzchni, jak też profilu drogi górskiej. Długo służyła ona ludziom i dopiero w latach 1967-1970 położono na niej asfalt, zachowując oryginalny przebieg. Słynie ona do dziś z roztaczających się malowniczych. Obecnie ma ona status drogi wojewódzkiej nr 781 łączącej Andrychów i Żywiec.

Przez Przełęcz Kocierską przechodzi granica dwóch województw: śląskiego i małopolskiego. Linia graniczna biegnie jakiś czas grzbietem górskim, aż w końcu na dobre wkroczymy do Małopolski, ale stanie się to już podczas kolejnego etapu Małego Szlaku Beskidzkiego.

Dziękujemy Wam za tak liczny udział w tej wycieczce, i za to zaufanie jakim nas obdarzyliście, i za każdy słoneczny uśmiech, wspólne radosne biesiadowanie, śpiewne melodie wyniesione na beskidzkie wzniesienia, które płyną teraz po górach i dolinach, i wraz z mocą ognia fakieł odpędzają wszelkie złe moce od ludzkiego żywota. Nie możemy oderwać się myślami od tej wędrówki i nie możemy doczekać się następnej… dobrze, że nie jest tak odległa. Zastanawiamy się czy to Wy, czy to ten deszczyk majowy uczynił takie cuda, że po tej wędrówce czujemy się silniejsi?

Zostawiamy Wam tutaj serdecznie pozdrowienia, zaś szczególne słowa uznania kierujemy do turystek z odległego Tomaszowa Mazowieckiego, z którymi dzieliliśmy przyjemność wspólnego wędrowania. Tymczasem z okazji zbliżającego się Dnia Dziecka życzymy wszystkim mającym w swej głębi dziecięcą, szczerą radość, by to emanujące z Was dobro, którym dzielicie się z innymi wróciło do Was ze zdwojoną siłą.