Ben Nevis

Rzeka Nevis.

Kładka nad rzeką Nevis.

Ścieżka ze schroniska młodzieżowego Glen Nevis Youth Hostel nieco skraca podstawową trasę na Ben Nevis wiodącą z centrum informacyjnego dla zdobywających górę. Ruszamy stamtąd o godzinie 8.20. Przechodzimy najpierw drewnianą kładką na drugi brzeg rzeki Nevis, za którą skręcamy w prawo, a następnie w lewo wprost na zbocze, zostawiając za sobą niewielki obszar zadrzewiony. Wspinamy się potem otwartym terenem, stromo, wąskimi zakosami, aby dotrzeć do głównej ścieżki szlakowej, przed którą rośnie nieduże skupisko drzew. Są tutaj drogowskazy do „Youth Hostel” skąd idziemy, do „Visitor Centre and Achintee” (tam zamierzamy zakończyć dzisiejszą wędrówkę) i oczywiście na „Ben Nevis”, gdzie podążamy dalej. Skręcamy w prawo i lekko nabieramy kolejnych metrów wysokości. Podczas marszu mamy ładne widoki na dolinę Glen Nevis i Mamores z dominującym Stob Ban. Ścieżka wiedzie kilkoma szerszymi zakosami, kilkakrotnie przecina strumienie, w tym jeden po solidnej kładce z barierkami.

Zielone zbocze Meall an t-Suidhe.

Ścieżka powyżej rozstaju.

Z prawej widoczna osada Glen Nevis.

Dolina rzeki Nevis.

Sgor Chalum (556 m n.p.m.) wznoszący się po drugiej stronie Glen Nevis.

Solidna kładka na kaskadami potoku.

Przed nami dolina Red Burn.

Podejście zboczem tworzącym dolinę Red Burn.

Nad dolinką potoku Red Burn.

Widok na zachodnie zbocze Ben Nevis.

Płaskowyż pomiędzy Ben Nevis i Meall an t-Suidhe.

Widok na zachód na Bidein Bad na h-Iolaire (528 m n.p.m.).

Z prawej widoczne zakosy ścieżki naszego szlaku na stoku Meall an t-Suidhe.

Opuszczamy płaskowyż i zaczynamy zdobywać kolejne metry wysokości. Wkrótce, po kamieniach wystających z wody, przecinamy kaskadowo spływający potok Red Burn i dalej długim zakosem przechodzimy z powrotem ponad malowniczą dolinę rzeki Nevis. Na trawiastych zboczach mijamy pasące się owce. Są przyzwyczajone do widoku turystów, ale są zwierzętami wypasanymi dziko na wolności, a więc należy zachować bezpieczny dystans i nie niepokoić ich. Obecność owiec na zboczach Ben Nevis to charakterystyczny element szkockiego krajobrazu. Owce wypasane na zboczach Ben Nevis to głównie rasa Scottish Blackface (owca szkocka czarnogłowa) oraz w mniejszym stopniu rasa Cheviot. Te niezwykle odporne rasy doskonale radzą sobie w surowych, górskich warunkach szkockich Highlands. W Szkocji wypasanych jest około 6,5 miliona owiec i co za tym idzie, populacja tych zwierząt przewyższa liczbę ludności całego kraju (około 5,5 miliona). W przeliczeniu około 1,2 owcy przypada na jednego mieszkańca.

Przed potokiem Red Burn.

Kaskady Red Burn.

Potok Red Burn.

Widok na zachód.

Trawiaste zbocza Ben Nevis.

Scottish Blackface (owca szkocka czarnogłowa).

Widok na Lochan Meall an t-Suidhe, znane jako „jezioro w połowie drogi”.

Widok na Glen Nevis.

Kroczymy kolejnymi zakosami – im wyżej, tym zakosy stają się krótsze. Jednocześnie wchodzimy w strefę chmur, których podstawa znajduje się dziś na wysokości około 1000 m n.p.m. Na szlaku jest dzisiaj mnóstwo piechurów. Nasze wejście zbiegło się z charytatywną imprezą “Schools’ Ben Nevis Challenge: 3 & 4 June 2026”. Została ona przedłużona do jutra ze względu na ogromne zainteresowanie. Ma ona na celu wsparcie lokalnego hospicjum i promowanie aktywności wśród młodzieży. Wydarzenie to organizowane jest przez St Andrew’s Hospice i każdego dnia ma w nim wziąć udział 350 uczniów i nauczycieli z regionu Lanarkshire (tyle wynosi dzienny limit osób, które mogą się zarejestrować). Rozstawione punkty kontrolne dla uczestników tego wejścia ułatwiają nam orientację w coraz bardziej mglistych warunkach.

Kamienista ścieżka pnie się zakosami po północnym stoku Ben Nevis.

Zanurzamy się w szczytową mgłę.

Szeroka łata śniegu przed wierzchołkowym płaskowyżem.

Kamienny schron na szczycie Ben Nevis.

Kamienny kopiec z betonowym obeliskiem wyznaczający szczyt.

Ben Nevis (1345 m n.p.m.).

Wierzchowina Ben Nevis. Po prawej widoczna krawędź urwiska.

O godzinie 13.20 rozpoczynamy zejście. Powrót realizujemy tą samą drogą. Trzeba znowu mieć na uwadze niebezpieczne sąsiedztwo Gardyloo Gully i Five Finger Gully. Są one niebezpieczne podczas mgły, tak samo na podejściu, jak i na zejściu. Trasę, którą schodzimy zapamiętaliśmy podczas podejścia. Powoli opuszczamy strefę chmur. Wchodząc na zakosy otwiera się nam wspaniały widok na dolinę Nevis i otaczające ją grzbiety. Pogoda chyba poprawia się, ale wciąż przechodzą krótkotrwałe mżawki, typowe dla Highland.

Powrót.

Zakosy na północnym zboczu Ben Nevis.

Ostatni długi zakos doprowadzający do kaskad potoku Red Burn.

Wkrótce pojawia się pięknie prezentujące się jezioro Lochan Meall an t-Suidhe, za którym wznosi się trawiasty grzbiet Meall an t-Suidhe (711 m n.p.m.) o obłej wierzchowinie, jednak o stromo opadających zboczach. Nazwa „Meall an t-Suidhe” oznacza „wzgórze tronu”. To piękna góra oferująca wspaniałe widoki na Fort William i okolicę. Często nazywana „wielorybem” ze względu na swój kształt. Jest mniej zatłoczona i jest nieco łatwiejsza do zdobycia niż Ben Nevis. Stanowi część Obszaru Krajobrazowego Ben Nevis & Glen Coe, szczyci się unikalną geologią i spokojną atmosferą z uroczymi zielonymi zboczami.