Przedwigilijne spotkanie

Bez kategorii

Nastał czas radosnego oczekiwania na Boże Narodzenie. Niedługo zasiądziemy przy wigilijnym stole, przy którym zostawimy miejsce dla przybysza, który może zapukać do naszych dni. Co prawda zwyczaj wywodzi się z głębszych słowiańskich wierzeń, a współcześnie oznacza również to, że jesteśmy otwarci na drugiego człowieka. Taki też przejaw miało spotkanie zorganizowane w grudniowy, przedwigilijny wieczór. Co prawda wielkość lokaliku ograniczała liczebność gości, ale w miarę możliwości zapełnił się każdy jego kąt. Zrazu każdy pragnął wymienić z innymi życzenia i podzielić się radością spotkania i opłatkiem, co też czynił zaraz po oficjalnym powitaniu gości. Potem była tradycyjna wieczerza z barszczem z uszkami, rybą, kompotem z suszonych owoców i innymi specjałami emanującymi zapachami i smakami niepowtarzalnymi o innej porze roku. I niespodziewanie przybył również ten, który wciąż wędruje po świecie do tych, którzy wierzą w niego, a towarzyszyła mu oczywiście Śnieżynka i Wesoły Diabełek. Otworzył się worek z prezentami i nie zabrakło dla nikogo podarku, bo nie było tam takiej duszyczki, która by nie promieniała dobrocią prosto z serca płynącą. Potem niestety musieli pożegnać się z nami, aby udać się w dalszą drogę do innych. A śnieg niczym manna wciąż prószył delikatnie za oknem, otulając świat pierzynką, która skrzyła się jak gwiazdy na niebie. Zdał się stamtąd dobiegać cichnący odgłos dzwoneczków z sań Świętego Mikołaja. Tymczasem w „Zosieńce” wciąż unosiła się atmosfera nadchodzących świąt. We wnętrzu przytulnego lokalu rozpłynęła się melodia niejednej kolędy przy akompaniamencie wyśmienitej kapeli – Grześka, Jacka, Mariusza i Wawrzka. Pośród nich pojawiły się ciepłe wersety poezji wprowadzające w cudowny nastrój, recytowane, bądź czytane przez grupę niezwykłych ludzi, którą tak często nazywamy grupą wędrownego bractwa. Tak właśnie mówimy o nich, bo takie określenie bardzo pasuje w tym przypadku, gdyż oprócz wzajemnej życzliwości, łączy wszystkich braterstwo w pasji poznawania i przemierzania świata. Dlatego właśnie wieczór ten, organizowany z ramienia Koła przy Oddziale PTTK, był otwarty dla wszystkich; i pojawiło się na nim wielu wspaniałych gości, działający w różnych turystycznych organizacjach, jak również niezrzeszeni w nich. Nie ważne skąd kto pochodzi, gdy łączy wspólna pasja, a serca otwierają się nam szeroko do każdej osoby – tak jak to dzieje się na każdej naszej wycieczce. Jesteście wymarzonym bractwem ludzi, z jakimi mogliśmy spędzać miło czas.

Dziękujemy wszystkim za jedyne w swoim rodzaju spotkanie; krzepiące radością i ciepłem nadziei.

Dorota i Marek

fot. Lejdi Masakra, Małgorzata Wyczyńska, Dorota i Marek Szala

Rzucam wszystko – jadę w Bieszczady

Bieszczady

Bieszczadzkich opowieści część jesienna – momenty sercem wybrane

13 października, czwartek, godz. 6.00. Autokar, pękający niemal w szwach od ludzi, bagaży, emocji i oczekiwań, rusza. Porywa nas do krainy czartów, diabłów, dusiołków, biesów i czadów, czyli w Bieszczady. Tam, gdzie noc jest czarna jak smoła i najpiękniej widać gwiazdy. Tam, gdzie ostatni z pokolenia Zakapiorów są cenniejsi niż vipy telewizji. Tam, gdzie słowa piosenki „Majster Bieda” są u siebie. Przed nami cztery dni wyrwane z cywilizacji, codzienności, normalności, bez telefonu i bez Internetu. Dlaczego bez ? – bo komórki łapią Ukrainę, więc je wyłączamy. A więc rzuciliśmy wszystko i jedziemy w Bieszczady. Na ile poznamy prawdziwe serce Bieszczadów? Czas pokaże.

Uwaga – jeżeli lubisz narzekanie, jeżeli brak w Tobie radości życia, jeżeli przedkładasz: mieć nad być, to… nie jedź z nami. Bo jedziemy z Szalami. Bo dla narzekaczy nie ma miejsca, nawet na rezerwie, bo Dorota i Marek Szala mają zaplanowane wszystko, nawet dobry humor. Jest pełna kontrola sytuacji. Jest pełne bezpieczeństwo. Jest pełen profesjonalizm.

…

Lato odchodzi z Tatr

Rysy, Tatry Wysokie, Waga
To już schyłek lata. Deszczem i wiatrem zaczynają sycić się góry. Jest jednak jakoś inaczej niż kiedyś. Nie zdążyliśmy nasycić się w pełni latem w 2022 roku. Przeminęło szybko i choć było trochę dni gorących, a nawet bardzo gorących, to jednak zbyt mało, aby połazić w krótkich spodenkach, pomoczyć nogi w morzu, czy choćby jednolicie pokryć brązem ciało. To śmieszne, lecz zdarzyło się to nam naprawdę, że jechaliśmy już na wybrzeże, gdy w stolicy postanowiliśmy przesiąść się w pociąg powrotny. Dlaczego? Ot, taka dziwna i zmienna pogoda nawiedza nas w tym roku. Miało być ciepło i słonecznie, a jak już wyruszyliśmy, okazało się, że jest pochmurnie i deszczowo. I jak tu coś planować! A jakie plany mamy na dzisiaj?

…

Minčol w Górach Czerchowskich

Čergov, Góry Czerchowskie, Kyjov, Minčol
Piękna pogoda i perspektywa wędrówki na ciekawą górę nie uśmierza żalu, jaki czujemy, i jaki zawsze czuliśmy, kiedy opuszczaliśmy coroczny festiwal łemkowski w Zdyni. Jakaś pustka wkrada się do serca, gdy kończy się ciepłe, wspaniałe przeżycie. To był bardzo udany czas radosnej zabawy i wypoczynku zarazem. Została nam jeszcze ostatnia górska wędrówka, po której niestety wracamy już do domu.

…

40. Łemkowska Watra w Zdyni, dzień 2

Beskid Niski, Łemkowska Watra, Zdynia
Na drugą część festiwalu 40. Łemkowskiej Watry w Zdyni przybyliśmy trochę późno. Długo wędrowaliśmy zboczami Stebnickiej Magury i Jedliny po słowackiej stronie Beskidu Niskiego. To była ciekawa wędrówka, bo po raz pierwszy w życiu zapuszczaliśmy się tymi szlakami. To kolejny wspaniały dzień naszego życia.Przyjemnie zrobiło się teraz wieczorem po wyjątkowym gorącym dniu pełnym słońca. 

…

Jedlina i Zborovský hrad

Jedlina, Pogórze Ondawskie, Słowacja, Zborovský hrad
Lubimy, gdy wędrowanie po górach jest przepełnione spokojem, a nie sprintem dla pokonania górskich szczytów. Lubimy, gdy oprócz szczytów można coś więcej zobaczyć, nie na ilość, lecz na jakość. Wszystko w miarę dostępnego czasu. Po zejściu z Magury Stebnickiej zostało nam jeszcze trochę dnia, parę popołudniowych godzin, a więc nie zastanawiamy się długo co robić dalej, tym bardziej, że po drugiej strony doliny wznosi się wzgórze Jedlina (620 m n.p.m.) z imponującymi ruinami zamkowymi. Już dawno chcieliśmy sprawdzić, czy te ruiny są równie imponujące z bliska, a także dowiedzieć się skąd się one wzięły i poznać ich historię. Zatem w drogę.

…

Stebnicka Magura

Pogórze Ondawskie, Słowacja, Stebnická Magura
Zawsze kiedy przejeżdżaliśmy u jej podnóża, intrygowała nas i ciekawiła, bo jeszcze nigdy jej nie odwiedzaliśmy. Często ją widzieliśmy w pejzażach tutejszych gór, jako że jest dość wyniosła. Łatwo rozpoznawalna dzięki z charakterystycznemu i wysokiemu, stalowemu masztowi przekaźnika radiowo-telewizyjnego. Na jej szczyt prowadzą szlaki turystyczne z trzech stron. Wybraliśmy najbardziej forsowny, ale najkrótszy i prowadzący przez rezerwat przyrody nazwany tak samo jak góra „Stebnícka Magura”.
Auto udaje się nam zaparkować u stóp góry Jedlina. Nazwa tej góry przypomina nam wczorajszy dzień, kiedy wyruszaliśmy z miejscowości Jedlinka, która położona jest niedaleko stąd. Mamy tutaj nieduży plac na skraju wsi Zborov, z którego ludzie wyruszają odwiedzić ruiny zamku „Zborov” znajdujące się na górze Jedlina. Może również wybierzemy się tam, ale później, gdy wrócimy ze Stebnickiej Magury.

…

40. Łemkowska Watra w Zdyni, dzień 1

Beskid Niski, Łemkowska Watra, Zdynia
Z niecierpliwością czekaliśmy 40. Łemkowskiej Watry w Zdyni. Poprzednie dwa lata ogarnięte pandemią nie sprzyjały organizacji takich imprez. Nie mieliśmy pewności jak będzie w tym roku, choć od kilku miesięcy eskalacja wirusa wyraźnie zmniejszyła się, a gorące lato czyni nam dodatkowe nadzieje. Jednak co z tego, gdy za naszą wschodnią granicą pojawiła się wojna o przesłankach zaskakujących współczesnych ludzi, w której duży kraj brutalnie najeżdża mniejszy bez jakiekolwiek zrozumiałej, uzasadniającej przyczyny. Te wydarzenia przeplatały się cały czas podczas tegorocznej, jubileuszowej Łemkowskiej Watry, wszak współcześni Łemkowie to lud rozproszony, a znaczące gro z nich żyje zasymilowane w Ukrainie.

…

Przewijanie do góry