Hel u schyłku lata – dzień 1: W pubie Kapitana Morgana
Hel, Mierzeja Helska, Półwysep Helski…
Hel u schyłku lata – dzień 1: W pubie Kapitana MorganaDowiedz się więcej »
…
Hel u schyłku lata – dzień 1: W pubie Kapitana MorganaDowiedz się więcej »
Sentymentalny powrót do Malagi. Czy 5 godzin wystarczy?Dowiedz się więcej »
Między wiatrami wschodu i zachodu, Levante i PonienteDowiedz się więcej »
…
…
Cztery miejsca, gdzie skupia się życie La Línea de la ConcepciónDowiedz się więcej »
Wychodzimy z łóżka bez żadnego pośpiechu. Spaliśmy dziś naprawdę długo, bez uciążliwego zerkania na zegarek, tak jak powinno się to robić na prawdziwych wakacjach. Jest dokładnie 23 lipca i idziemy szeroką Avenida Príncipe de Asturias. To dla nas niesamowity spacer, stanowiący nasze pierwsze, zetknięcie z miastem La Línea – cały wczorajszy dzień spędziliśmy przecież praktycznie po stronie brytyjskiej, intensywnie zwiedzając Gibraltar. Ulica ta biegnie wzdłuż samej linii granicznej, a idąc nią z fascynacją obserwujemy nie tylko Skałę Gibraltarską ale również tutejsze poranne życie. Uwagę naszą przykuwają kawiarenki znajdujące się po drugiej stronie drogi. Są pełne ludzi. Wszystkie miejsca są zajęte, w środku i na zewnątrz pod parasolami. Hiszpanie spędzają czas przy tradycyjnej porannej kawie, celebrując rytuał andaluzyjskiego śniadania (desayuno andaluz). Z odległości nie widzimy dokładnie, co jest na ich talerzach, ale często królują chrupiące tosty i lokalne bułeczki. Na tę chwilę nie znajdziemy miejsca, aby złączyć się z poranną hiszpańską tradycją. Zapach parzonego espresso miesza się w powietrzu z morską bryzą, która ciągnie nas dalej ku sobie.
…
Życie jest zbyt krótkie, by je po prostu przegapić,
By ciągle w planach na „lepsze kiedyś” je trawić.
Ono nie czeka w szufladzie na lepsze czasy,
Dzieje się tu i teraz – gdy wspólnie ruszamy na szlaki.
Tworzymy je sami, odważnym, własnym działaniem,
Choć czasem pot wyciska i staje się wyzwaniem.
Gdy droga pod górę morderczym trudem się mieni,
Właśnie ten wysiłek jak zawsze cudownie to odmieni.
Gdy człowiek wciąż czeka, odsuwa marzenia na potem,
I karmi się złudnym, kolejnym jutra powrotem –
My wiemy już dobrze, że lepszy moment nie przyjdzie,
Czas ucieka, nim słońce zza chmur wyjdzie.
Lepiej spakować się teraz i ruszyć przed siebie,
Niech wiatr i droga poniosą nas: mnie i Ciebie.
Nigdy nie odkładamy marzeń na jutro,
Bo żyć trzeba teraz – nim zrobi się cicho i smutno.
…
Dzisiaj udamy się w miejsce, gdzie rzeczywistość miesza się z magią, a potężne formacje skalne zdają się szeptać zapomniane, baśniowe historie. To kraina tak przedziwna, że może zdawać się zaczarowaną. Rzadziej gości na pierwszych stronach przewodników, mimo że magia tego miejsca jest niezaprzeczalna i nikt stamtąd nie wraca taki sam, jakim był wcześniej. Wystarczy postawić zaledwie jeden krok za kurtynę splecionych zagajników i starego lasu, aby przekonać się, że wszystko tam, nawet twarda skała i kamień potrafią ożywać. Można tam zupełnie odpiąć racjonalne myślenie. Krajobraz Siwego Wierchu tak mocno przypomina powieść fantasy, że ludzka głowa zaczyna sama produkować własne skojarzenia i legendy dla każdego mijanego kamienia czy kwiatu. Miejscowi mówią też o ukrytych tam głęboko w krasowych jamach skarbach zbójnickich, do których dostępu mają bronić górskie duchy strzegące labiryntu.
…
Baśniowa kraina skał rozciąga się tam, gdzie nikt się jej nie spodziewaDowiedz się więcej »
Jest taki samotny dom. Ludzie z dolin mówią, że wzniesiono go z kamieni, które pamiętają początek świata. Miał być darem nocy dla słońca. Każdej nocy tonął w głębokim, mrocznym błękicie, tuląc się pod gwiazdami. Jednak o świcie działo się coś niezwykłego. Gdy pierwsze promienie słońca dotykały jego surowych, kamiennych ścian, ożywał. Dom ten stawał się wówczas świątynią poranka – miejscem, gdzie mrok bez walki ustępował miejsca złotej nadziei. Kto choć raz spędził noc w jego murach i dotrwał do świtu, zyskiwał spokój serca na całe życie.
Wybraliśmy się tą drogą późnym popołudniem, aby odnaleźć spokój i zobaczyć jak słońce odchodzi wieczorem na spoczynek, a potem powitać go z powrotem, zaraz jak tylko obudzi się znowu. Znamy tę drogę doskonale i tym razem nie będziemy opisywać jej szczegółów, bo czyniliśmy to już wiele razy. Kto jej nie zna, a chciałby ją poznać powinien sięgnąć do naszych archiwalnych wpisów. Wszyscy wiedzą, że to jedna z tych ulubionych naszych dróg spośród mnóstwa innych równie lubianych. Wiedzie przez gęste, mroczne lasy, a potem wyżej i wyżej, aż po odsłonięte pola górskich łąk i skalnych rumoszy. Dzisiaj znowu ruszamy tam dróżkami i ścieżkami jak legendarna para zakochanych, która miała wędrować tu w dawnych czasach, gdy bory wokół były jeszcze nietknięte, a szczyt, który wznosi się przed nami, spowijała tajemnica.
…
…