Poniente

Sobota, 25 lipca 2026 roku – nasz ostatni pełny dzień w La Línea de la Concepción, miejscowości, która zdaje się być zaczepiona na samym krańcu Europy, wszak niedaleko na południu wysunięty jest cypel końca kontynentu. Ledwie 17 km dalej zaczyna się Afryka. Już jutro przyjdzie nam wracać do domu. Tymczasem dzisiaj czekają nas dwie plaże, które w nazwach kryją fascynującą, tysiącletnią historię śródziemnomorskiej nawigacji – Levante i Poniente. Nazwa Levante pochodzi od hiszpańskiego słowa „levantar” (podnosić się/wschodzić) i odnosi się do kierunku, z którego wschodzi słońce. Nazwa Poniente pochodzi zaś od „poner” (kłaść/zachodzić), a dokładniej od el sol se pone (słońce zachodzi). Jednakże nazwy te nie są zwykłymi drogowskazami geograficznymi, lecz tak naprawdę nazwami wiatrów dominujących w regionie, wywodzącymi się z tradycji rzymskiej i fenickiej. Wiatr Levante wieje od Morza Śródziemnego, przynosząc wilgoć, parne powietrze, potęgując fale na wschodnim brzegu, a także od czasu do czasu tworząc charakterystyczną chmurę nad Skałą Gibraltaru. Wiatr Poniente wieje od Oceanu Atlantyckiego i wkrada się przez zatokę. Jest chłodniejszy, suchy, przynosi czyste powietrze i gładką wodę po zachodniej stronie przesmyku. Zarówno rzymscy żeglarze, jak i andaluzyjscy rybacy nazywali te brzegi nie od stron świata, ale od stron, z których wiatr uderzał w ich łodzie. …

Między wiatrami wschodu i zachodu, Levante i PonienteDowiedz się więcej »