Na spontanie

Babia Góra, Beskid Żywiecki, Diablak, Gówniak, Kępa, Sokolica
– Mam dla ciebie propozycję… – powiedziała może trochę nieśmiało, choć do niej to niepodobne, jak tylko weszła do domu po pracy.
– Co wymyśliłaś? – przerwał, jakby w ripoście nie pozwalając dokończyć jej zdania, bo znał ją dobrze i czuł, że święci się coś zaskakującego.
– Chodźmy na Babią Górę – wypaliła bez doszukiwania się już i przytaczania jakiejś zachęcającej argumentacji do swojej propozycji. Chwilkę musiała poczekać na odpowiedź. Nie chodzi tu o efekt zaskoczenia, czy jego nieśmiałość, tylko o to, że był on raczej mniej spontaniczny w decyzjach niż ona. Jednak zawsze razem dochodzili w tym samym czasie do konsensusu.
Był oczywiście chętny, gdyż tak jak ona lubił Babią Górę, a spotkania z nią, choć za każdym razem nieco inne, zawsze były tak samo ekscytujące. We wspomnieniach mieli wielokroć mile spędzony czas, a głębie ich dusz skrywały swego rodzaju intymne chwile: ty, ja i ona. Znają się dość dobrze, bo naście wspólnych spotkań było za nimi. Nie ma drugiej takiej, którą by tak często odwiedzali. Zapytał więc, aby doprecyzowała ofertę:
– Kiedy chcesz iść?
– No dzisiaj – odpowiedziała z przekonaniem, że jeszcze nie jest za późno, a on zaskoczony nie będzie miał czasu przemyśleć tego do końca, bo przecież było już po piętnastej, a obiad jeszcze nie zjedzony i rzeczy w ogóle nie spakowane, choć w sumie nie było to dla nich skomplikowane, bo była w tym już pewna rutyna i mieli wypracowane schematy, i nie potrzebowali wiele czasu na przemyślenia, co zabrać na taką, czy inną drogę. Ta droga i góra nie była dla nich żadną nowością. Składali jej wizytę już o różnych porach, w dzień i w nocy, w lecie i w zimie, czy każdej innej porze roku. Nigdy nie potrzebowali do tego żadnej motywacji, nawet jeśli miało to być zrobione po ciemku.

…

Jak kiedyś dobra na początek: Suchá Belá

Kras Spisko-Gemerski, Slovenské rudohorie, Słowacja, Słowacki Raj, Suchá Belá
W minionych lata robiliśmy różne projekty, które stały się zwyczajnością (żeby nie powiedzieć rutyną), a które wcześniej były nowymi wyzwaniem. Słowacki Raj i Spiska Nowa Wieś były cały ten czas w naszych głowach, ale tęsknić do nich raczej nie mieliśmy kiedy. Myślenie o nowych horyzontach przysłaniały przeszłość. Nieustanna ciekawość, chęć rozwijania się i odkrywanie nowych dróg do nowych zakątków Europy przystopowały nasze powroty do miejsc znanych już i lubianych. Czujemy progres osiągany w ostatnich latach, zaś doświadczenie pozwala nam bez wahania iść jeszcze dalej. Jednak chcemy wracać w miejsca takie jak te, pełne pięknych wspomnień, wspaniałych przygód i cudnej atmosfery wędrownego bractwa, bo był czas na pokonywanie szlaków, ale też na spacer i towarzyskie posiady w klimatycznej Nowej Spiskiej Wsi. Były to cudne chwile. Gdyby zebrać je razem wyjdzie łącznie 17 fantastycznie spędzonych dni.

…

Ziemia cmentarzysk wojny i zapomnianych wiosek

Beskid Niski, Ług, Rotunda, Zdynia
Leży przy w dolinie, która podczas I wojny światowej stanowiła arenę ciężkich walk. Toczyły się one najpierw wzdłuż płynącego przez dolinę potoku Zdynia. Potem przesunęły się nieco na zachód do doliny Regietówki. Od jesieni 1914 roku do wiosny 1915 roku przebiegała tu linia frontu austriacko-rosyjskiego. Pozostałością tamtego okresu są liczne cmentarze pozostawione prawie w każdej wsi. Dzisiejsza Zdynia (łemk. Ждыня) nie przypomina już tamtej Zdyni. Leży przy dawnym trakcie handlowym, łączącym Bardejów i Gorlice. Jej historia sięga początku XIV wieku. Dawniej znana była ze zdyńskich jarmarków i produkcji gontu, a obecnie z corocznej „Łemkowskiej Watry”. Dawniejszy trakt pokrył się asfaltem. Stanowi ważne i wygodne połączenie komunikacyjne miedzy Bardejowem i Gorlicami. Nie mniej Zdynia leżąca wzdłuż tej szosy utrzymuje charakter przenikliwie cichej i spokojnej wioski, w której może ulec zapomnieniu.

…

Mały Beskid, Radocyna, Beskid

Beskid, Beskid Niski, Konieczna, Mały Beskid, Przełęcz Dujawa, Radocyna
W tym miejscu zaczynaliśmy bądź kończyliśmy niejedną wędrówkę, najczęściej właśnie w lipcu. Dzisiaj o godzinie 9.45 kolejny raz stajemy na Przełęczy Beskidek (słow. Priesmyk Dujava; 547 m n.p.m.). Spoglądamy z niej na malowniczą dolinę Zdynianki z samotnie stojącą w niej cerkwią św. Bazylego Wielkiego w Koniecznej. Za każdym razem, kiedy tu jesteśmy zostajemy olśnieni pięknem tego krajobrazu i kolejny raz uwieczniamy go na fotografiach.

…

Juraniowa, Bobrowiecka, Chochołowska, czyli…przez Bobrowiecką Przełęcz ze Słowacji do Polski

Bobrowiecka Przełęcz, Dolina Bobrowiecka, Dolina Chochołowska, Dolina Juraniowa, Tatry Zachodnie
Cieplutko, choć pochmurnie witają nas słowackie Orawice (słow. Oravice), znane i popularne wśród turystów, narciarzy i sympatyków wód termalnych. Założone niegdyś jako pasterska osada w XVII wieku, a od blisko 100 lat, kiedy wybudowano tu schronisko stała się zacisznym centrum turystycznym ukrytym pośród wzniesień Orawicko-Witowskich Wierchów, Skoruszyńskich Wierchów oraz Tatr Zachodnich, które sięgają tutaj swoimi najbardziej wysuniętymi na zachód grzbietami. Splatają sie tu liczne potoki dające życie wypływającej stąd Oravicy, która w niedalekim Twardoszynie (słow. Tvrdošín) zasila słynną słowacką Orawę wypływającą ze sztucznego Jeziora Orawskiego (Oravska priehrada). Wśród potoków, które współtworzą Oravicę jeden wyróżnia się szczególnie. O godzinie 9.10 wyruszamy w jego poszukiwaniu.

…

Spotkanie z Żywczakami – epizod 2: Głusza boru

Beskid Żywiecki, Hala Miziowa, Pilsko, Przełęcz Glinne, Zlot Żywczaków
Coś nas zbudziło wcześnie tuż przed świtem. Za oknem jeszcze ciemnawo… Tak właśnie zamierzaliśmy, żeby wstać teraz, aby popatrzeć na wschód słońca.
TRASA:

Schronisko PTTK na Hali Mizowej (1271 m n.p.m.) Las Suchowarski (1143 m n.p.m.) Przełęcz Glinne (słow. Hliny; 809 m n.p.m.)

Ten dzień zaczyna się o godzinie 4.38. Wschód słońca. Jaki będzie tego dnia? Nad nami nieco chmur, na wschodnim horyzoncie chyba też. Gdy nadchodzi ta godzina i na czerwieniejącym horyzoncie pojawia się rąbek jaskrawego słońca już wiemy, że jego wschód będzie piękny. Słońce wyłania się bezpośrednio zza gór. Wiemy, że spektakl ten nie potrwa długo. Zawsze jest krótki. Łapiemy pierwsze promienie. Jeszcze nie czujemy ich ciepła, choć emocje rozpalają się z sekundy na sekundę. O godzinie 4.41 słońce zaczyna odrywać się od leśnych szczytów, ale tymczasem górna część jego tarczy wbija się w chmurę. Niesamowity widok. Chmura zdaje się pochłaniać od góry wschodzące słońce. Pożera jego blask, lecz sama aż różowieje od siły jego światła. Ponad chmurą rozpływają się na boki żółte pasemka. Słońce nie dotyka już horyzontu, a chmura wciąż pożera światło. Żółte pasemka robią się bardzo jaskrawe, aż w końcu światło słońca przebija się przez nie. Zaczyna się nowy dzień, drugi dzień naszej żywieckiej wędrówki.

…

Spotkanie z Żywczakami – epizod 1: Wokół doliny Sopotni

Beskid Żywiecki, Hala Miziowa, Kotarnica, Palenica, Pilsko, Romanka, Rysianka, Trzy Kopce, Żywiecka Korona Beskidów
Dawno go nie widzieliśmy. Przyjechaliśmy do Sopotni Wielkiej, aby znów go zobaczyć. A potem wyruszymy w piękną drogę żywieckimi grzbietami gór. To będzie trochę taki wspomnieniowy powrót w czasy przeszłe, w miejsca, gdzie już bywaliśmy.

…

Tatrzańskie doliny maluje już zieleń traw

Dolina Chochołowska, Grześ, Tatry Zachodnie

Siwą Polanę maluje już zieleń traw. Obłoki ponad nią płyną w naszą stronę z zarodka doliny. Ruszamy w jego kierunku o godzinie 7.30. Ogarnia nas sielski spokój, jakiego nie zawsze można tu doznać. Pusta dolina otula nas swoim wiosennym oddechem. Ptaki świergocą skacząc wśród źdźbełek traw, bądź po gałązkach rosłych świerków rosnących nad szemrzącym Potokiem Chochołowskim. Woda falująca wśród otoczaków skrzy odbijając promienie porannego słońca. Ciepło przenika przez nieco rześkie powietrze. Wiosna tutaj już wkroczyła.

…

Droga do Rzymu – dzień 7: audiencja generalna

Watykan
Tradycja ta została wprowadzona przez papieża Piusa XI. Chciał dzięki temu mieć lepszy kontakt z pielgrzymami. Zwyczaj ten kontynuują kolejni papieże. Spotkania odbywają się co tydzień, w każdą środę, najczęściej na Placu św. Piotra, a niekiedy w Auli Pawła VI. Spotkanie z papieżem Franciszkiem na Audiencji Generalnej jest swego rodzaju kwintesencją ukończenia przejścia Via Francigena.

OPIS
Na Placu Świętego Piotra jesteśmy dość wcześnie, gdy nie ma jeszcze tłumu wiernych. Szybko udaje się nam przejść przez bramki kontrolne i o godzinie 8.00 zajmujemy dogodne miejsca przy głównej arterii trasy przejazdu papieża. Poranek jest rześki, ale słońce na bezchmurnym nieboskłonie szybko rozgrzewa powietrze. Spoglądamy na kopułę Bazyliki Świętego Piotra, z której wczoraj spoglądaliśmy na Rzym. Nie ma wyżej sięgającej budowli w całym „wiecznym mieście” niż Bazylika Świętego Piotra. Ze szczytu frontowej fasady spogląda na nas 13 postaci utrwalonych w posągach. Miejsce centralne zajmuje postać Jezusa Chrystusa Odkupiciela. Pozostali to apostołowie, ale wśród nich nie ma św. Piotra. Nie ma wśród nich oczywiście Judasza, którego miejsce zajmuje wybrany przez samego Boga, jak podają Dzieje Apostolskie, św. Maciej. Apostołom towarzyszy również św. Jan Chrzciciel.
W oczekiwaniu doznajemy retrospekcji sześciu ostatnich dni naszej drogi do Rzymu. Dostarczyła nam mnóstwa wspaniałych wrażeń i przeżyć. Choć oczekiwaliśmy na ten najważniejszy dzień, chętnie cofnęlibyśmy się w czasie, aby powrócić na Via Francigena. Wiemy już, którędy papież przejedzie, aby powitać zgromadzonych na Placu Świętego Piotra. Jeszcze przed dziewiątą pojazd papieski wyrusza w korytarze między wiernymi. Nie ma dzisiaj ścisku na Placu Świętego Piotra, a więc prawie każdy ma okazję pozdrowić z bliska papieża przejeżdżającego między sektorami. Sami mogliśmy dwukrotnie zobaczyć go z bliska.
fot. K.Leszkiewicz
Tematem dzisiejszej papieskiej katechezy jest cnota umiarkowania, która pozwala lepiej cieszyć się dobrami życia: przebywania razem przy stole, czułością pewnych przyjaźni, zaufaniem z osobami mądrymi, zachwytem nad pięknem stworzenia. Szczęście z umiarkowaniem to radość, która rozkwita w sercu tych, którzy rozpoznają i doceniają to, co w życiu liczy się najbardziej – przekonywał papież podczas dzisiejszej audiencji ogólnej. Streszczenie dzisiejszej katechezy tradycyjnie zostało przekazane przez spikerów w kilku językach, w tym polskim.
W dalszej części audiencji generalnej papież Franciszek I zwracał się bezpośrednio do narodowości reprezentowanych przez ludzi zgromadzonych tego dnia na Placu Świętego Piotra. Do Polaków były to następujące słowa:

Saluto cordialmente i pellegrini polacchi.
Dio ha regalato alla vostra nazione una ricca storia e cultura, grandi Santi e una bellissima terra natia. Ringraziando per questi doni, coltivate una libertà interiore di spirito che sappia usare con temperanza i beni spirituali e materiali, la cultura e l’arte, e rinunciando a tutto ciò che distrugge la vita e la dignità della persona umana.
Vi benedico di cuore.

Serdecznie pozdrawiam pielgrzymów polskich.
Bóg obdarował Wasz naród bogatą historią i kulturą, wielkimi Świętymi oraz piękną ziemią ojczystą. Dziękując za te dary, pielęgnujcie wewnętrzną wolność ducha, która potrafi z umiarkowaniem korzystać z dóbr duchowych i materialnych, z kultury i sztuki, oraz rezygnować z tego, co niszczy życie i godność osoby ludzkiej.
Z serca Wam błogosławię.

Spotkanie z papieżem Franciszkiem było dla nas wzruszającym przeżyciem. Z pewnością wielu Polaków myślami wracało wtedy do papieża Jana Pawła II, świętego kościoła katolickiego. Są pewne podobieństwa między nimi. Papież Franciszek I przyjmowany jest również z wielkim entuzjazmem przez ludzi, za to, że jest blisko nich. Wielu ludzi w Rzymie, nawet ci, którzy z kościołem nie mają nic wspólnego, mówi, że jest to niezwykły papież, bo jest taki jak każdy człowiek. Przemawia swobodnym językiem zwyczajnych ludzi, dostrzega ich problemy. Cechuje go w tym mnóstwo pokory. Czasami zaskakuje zachowaniem, czy wypowiedziami, które niekiedy wzbudzają kontrowersje, jak też spotykają się z pewnym oporem wewnętrznym wśród jego bezpośredniego otoczenia. Takiego papieża jeszcze nie było w historii Kościoła. Jest jak święty Franciszek z Asyżu, który stworzył regułę życia ubogiego, z którą wyruszył w 1209 roku do Rzymu. Z pewnością nawiązując do tej historii jeszcze wrócimy tutaj do Rzymu. Wierzymy w to. Tymczasem powoli kończymy tą wizytę w Rzymie i wędrówkę, której finałem było spotkanie z papieżem na Placu Świętego Piotra.

Dzisiaj będę mówił o czwartej i ostatniej cnocie kardynalnej: umiarkowaniu. Cnota ta, podobnie jak trzy pozostałe, ma długą historię i nie należy wyłącznie do chrześcijan. Dla Greków celem praktykowania cnót było szczęście. Filozof Arystoteles napisał swój najważniejszy traktat o etyce, kierując go do swojego syna Nikomacha, aby pouczyć go w sztuce życia. Dlaczego wszyscy dążymy do szczęścia, a tak niewielu je osiąga? Oto pytanie. Aby odpowiedzieć na to pytanie, Arystoteles porusza temat cnót, wśród których ważne miejsce zajmuje enkráteia, czyli umiarkowanie. Grecki termin dosłownie oznacza „władza nad sobą” jeśli posiadam umiarkowaniem to znaczy, że panuję nad sobą. Cnota ta jest zdolnością do panowania nad sobą, sztuką niepozwalania, by przytłoczyły nas buntownicze namiętności, porządkowania tego, co Manzoni nazywa „gmatwaniną ludzkiego serca”.
Katechizm Kościoła Katolickiego mówi nam, że „umiarkowanie jest cnotą moralną, która pozwala opanować dążenie do przyjemności i zapewnia równowagę w używaniu dóbr stworzonych”. „Zapewnia ona – kontynuuje Katechizm – panowanie woli nad popędami i utrzymuje pragnienia w granicach uczciwości. Osoba umiarkowana kieruje do dobra swoje pożądania zmysłowe, zachowuje zdrową dyskrecję i nie daje się uwieść… by iść za zachciankami swego serca” (n. 1809).
Tak więc umiarkowanie, jak mówi to słowo, jest cnotą właściwej miary. W każdej sytuacji należy postępować mądrze, ponieważ osoby, które zawsze działają pod wpływem impulsu lub żywiołowo, ostatecznie są niewiarygodne. Osoby pozbawione umiarkowania zawsze są niewiarygodne. W świecie, w którym bardzo wielu ludzi chwali się mówieniem tego, co myślą, osoba umiarkowana woli natomiast pomyśleć o tym, co mówi. Czy rozmiecie na czym polega różnica? Nie mówić tego, co przychodzi mi do głowy, lecz przeciwnie, trzeba pomyśleć o tym, co powinienem powiedzieć. Nie składa pustych obietnic, ale podejmuje zobowiązania na miarę tego, na ile może je spełnić.
Także jeśli chodzi o przyjemności, osoba umiarkowana działa rozważnie. Pełna swoboda dążeń i całkowite przyzwolenie na przyjemności w ostateczności zwracając się przeciwko nam samym, pogrążają nas w stanie nudy. Jakże wiele osób, które chciały spróbować wszystkiego, straciło upodobanie do czegokolwiek! Lepiej więc szukać właściwej miary: na przykład, by docenić dobre wino, lepsze jest delektowanie się nim małymi łykami, niż wypicie wszystkiego jednym haustem – wszyscy to znamy.
Osoba umiarkowana potrafi dobrze ważyć i dozować słowa, myśli o tym co mówi. Nie pozwala, aby na przykład chwila wzburzenia zrujnowała relacje i przyjaźnie, które można odbudować jedynie z trudem. Zwłaszcza w życiu rodzinnym, gdzie zahamowania są obniżone, wszystkim nam grozi niepohamowanie napięć, irytacji i wściekłości. Jest czas na rozmowę i czas na milczenie, ale oba wymagają właściwej miary. Dotyczy to wielu rzeczy, na przykład przebywania z innymi i bycia samemu.
Jeśli osoba umiarkowana potrafi kontrolować swoją porywczość, nie oznacza to, że zawsze będziemy ją widzieli ze spokojną, uśmiechniętą twarzą. Czasami trzeba bowiem zaprotestować, ale zawsze we właściwy sposób. Słowo przygany jest czasem zdrowsze niż kwaśne, pełne urazy milczenie. Osoba umiarkowana wie, że nie ma nic bardziej niewygodnego niż poprawianie innych, ale wie też, że jest to konieczne: w przeciwnym razie dawalibyśmy wolną rękę złu. W niektórych przypadkach osobie umiarkowanej udaje się połączyć skrajności: potwierdza absolutne zasady, domaga się respektowania wartości nie podlegających negocjacjom, ale potrafi też zrozumieć osoby i okazywać im empatię.
Zatem darem osoby umiarkowanej jest równowaga, cecha równie cenna, co rzadka. Wszystko w naszym świecie popycha bowiem do przesady. Tymczasem umiarkowanie dobrze współgra z ewangelicznymi postawami takimi jak łagodność, dyskrecja, skrytość, cichość. Osoba umiarkowana docenia szacunek innych, ale nie czyni go jedynym kryterium każdego działania i każdego słowa. Jest wrażliwa, potrafi płakać i nie wstydzi się tego, ale nie użala się nad sobą. Pokonana, powstaje ponownie; zwycięska potrafi powrócić do swojego ukrytego życia, jakie zawsze prowadziła. Nie szuka poklasku, ale wie, że potrzebuje innych.
Bracia i siostry, nie jest prawdą, że umiarkowanie czyni człowieka szarym i pozbawionym radości. Wręcz przeciwnie, pozwala lepiej cieszyć się dobrami życia: przebywania razem przy stole, czułością pewnych przyjaźni, zaufaniem z osobami mądrymi, zachwytem nad pięknem stworzenia. Szczęście z umiarkowaniem to radość, która rozkwita w sercu tych, którzy rozpoznają i doceniają to, co w życiu liczy się najbardziej. Módlmy się do Pana, aby obdarzył nas tym darem, darem dojrzałości, dojrzałości lat, dojrzałości emocjonalnej, dojrzałości społecznej, darem umiarkowania. Dziękuję.

Papież Franciszek I
Plac św. Piotra
środa, 17 kwietnia 2024 r.
FOTORELACJA

Przewijanie do góry